بازهم ماجرایی دیگر و بازهم اما و اگرهایی از جنس “اما و اگرهای احمدی نژادی“.

جامعه هنوز نتوانسته بود ماجرای عزل وزیراطلاعات و قهر رئیس جمهور و تفاوت حرف و عمل ها را هضم کند که رئیس جمهور موضوعی به نام ادغام های وزارت خانه هارا به مساله اول کشور تبدیل کرد و هنوز شیرینی خبرهایی که نشان از حل و فصل ماجرا می دهد در کام ها طعم خوش خود را کامل نشان نداده است که اما و اگرهایی تحلیل گران را به انتظار برای رسیدن روزهای آتی وا می دارد.

اما و اگرهایی که متاسفانه پیامدش افزایش بی اعتمادی است . نیازی نیست خیلی به گذشته برگردیم چرا که ماجرای پرکش و قوس عزل وزیر به قدر کافی تناقض در حرف ها و عمل های آقای احمدی نژاد دارد که باعث شود نسبت به کوچکترین اما و اگرهای مربوط به ایشان با حساسیت برخورد کنیم. قبل از این که به اما و اگرهای ماجرای ادغام وزارتخانه ها بپردازیم لازم است اشاره ای به اصل ماجرا داشته باشیم.

ماجرا از آنجا آغاز شد که مجلس در ماده ۵۳ برنامه پنجم مصوبه ای سست و تفسیر بردار را تصویب کرد که دولت در آن مکلف به ادغام چند وزارت خانه می شود دولت براساس مصوبه ای در هیات دولت ۸ وزارتخانه را ادغام شده می داند و نیازی نمی بیند که افرادی را برای تصدی وزارت خانه های جدید به مجلس معرفی کند اما مجلس معتقد است که هم برای ادغام وزارت خانه ها و تشکیل وزارت خانه جدید باید دولت از مجلس مصوبه بگیرد و هم وزرای این وزارت خانه جدید باید به تایید مجلس برسد در ادامه شورای نگهبان نیز به عنوان تفسیرکننده قانون اساسی ، نظر مجلس را درباره معرفی وزرای جدید تایید می کند این اختلاف توسط روسای دو قوه در محضر رهبری که براساس قانون اساسی وظیفه تنظیم روابط بین قوا را دارند مطرح می شود و خبرهای امیدوارکننده مبنی بر حل و فصل ماجرا به گوش می رسد ظاهرا توافق شده است که ابتدا سه وزیر برکنار شوند و وزرایی که قرار است وزارت خانه هایشان در این وزارت خانه ها ادغام شود، سرپرست وزارت خانه های بی وزیر شوند تا دولت عملا به نتیجه ای که می خواهد برسد، همچنین در مهلت سه ماهه، لایحه ادغام وزارت خانه های جدید به مجلس ارائه شود و وزرایی که در عمل تصدی دو وزارت خانه را به عنوان سرپرست در این مدت به عهده گرفتند از مجلس رای اعتماد بگیرند و به این ترتیب سیرقانونی ادغام وزارت خانه ها نیز طی شود. در همین راستا خبر صدور نامه پایان ماموریت سه وزیر توسط آقای احمدی نژاد منتشر می شود، ظاهرا تا اینجای کار اما و اگری حتی اگرهم وجود داشته به پایان رسیده است ولی دقت به برخی جزئیات در کنار سابقه ذهنی از رفتار و عملکرد آقای احمدی نژاد اما و اگرهای جدیدی را نسبت به نتیجه نهایی ماجرا ایجاد می کند:

۱/در متن نامه آقای احمدی نژاد به سه وزیر به جای قبول استعفا یا برکناری از عبارت “پایان ماموریت” استفاده شده است.

۲/در این نامه به صراحت نوشته شده است براساس ماده ۵۳ قانون برنامه پنجم ماموریت شما پایان یافته است نه براساس اختیارات قانونی رئیس جمهور مبنی بر برکناری وزیران.

۳/تا کنون هیچ حکمی که در آن سه وزیر دیگر به عنوان “سرپرست” وزارت خانه های بی وزیر معرفی شوند صادر نشده است.

در نتیجه سه مورد فوق الذکر این شائبه تقویت می شود که آقای احمدی نژاد هنوز معتقد به وجود دو وزارت خانه نیست و همچنان بر مواضع پیشین خود مبنی بر ادغام وزارت خانه ها پیش از سیر مراحلی که شورای نگهبان آن را قانونی دانسته است و در محضر رهبرانقلاب توافق شده است، اصرار دارد که اگر اینگونه باشد همچنان شاهدحاشیه سازی های خودساخته توسط دولت خواهیم بود.

باید انتظار روزهای آتی را کشید تا مشخص شود این شائبه ها فقط برداشت هایی بدبینانه است یا ادامه “اما و اگرهای احمدی نژادی